ทุกคืน มุกกี้จะต้องหลับตาลงไปพร้อมกับความหวังว่าพรุ่งนี้ ชั้นจะหายแพ้ท้อง....
ทุกเช้าตื่นมา ก็จะพบแต่อาการเดิมๆจนท้อแท้ไปหมด ทั้งร่างกายและจิตใจ
วันนี้เป็นวันที่ 26 ของการแพ้ท้องแล้ว ไหนใครว่าแพ้หนักๆแค่ 1 เดือนไง นี่ยังไม่มีวี่แววจะดีขึ้นเลยนะ
จริงอยู่ที่หลายคนพยายามบอกว่า ไม่มีใครแพ้ท้องตาย แต่ความทรมานมันก็ทำให้เราอยากตายได้เลย
หลายคนไม่เข้าใจ บอกให้เราอย่าทำตัวอ่อนแอ ให้เราฝืนกิน และต่างๆมากมายที่กดดันให้เราคิดไปว่า "เราคิดไปเอง"
คนพวกนั้นน่าจะลองมาเป็นบ้างนะ และจะเข้าใจมันเลยว่าเราอยากจะคิดไปเองเหลือเกิน
อยากให้มันเป็นแค่ความฝันซะเหลือเกิน มันแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
มุกตื่นขึ้นมา หิวน้ำมาก คอแห้งมาก แต่ก็กินน้ำไม่ได้ กว่าจะลุกจากที่นอนได้ บ้านก็หมุนไม่รู้กี่รอบ
พอจะไปแปรงฟัน ได้กลิ่นสบู่ ยาสระผมในห้องน้ำ บางอย่างในกระเพาะมันก็ออกมารอแล้ว
พอเอาแปรงสีฟันเข้าปาก อาการอ้วกที่ไม่เคยจะอู้ก็เริ่มทำงานเลยทันที
ก็ทำไงได้ แปรงไปอ้วกไป พอจะล้างหน้าก็เหม็นโฟมล้างหน้าแทบทนไม่ได้อีก ได้แต่เอาน้ำเปล่าลูบหน้าและรีบไปนอน
หลังจากนั้นพี่แน้ทจะเตรียมอาหารเช้ามาให้ เป็นอาหารเช้าปลอดกลิ่น ซึ่งมีอยู่อย่างเดียว "ไข่ต้ม"
ระหว่างนี้ต้องรีบกินยาก่อนอาหาร น้ำที่พอช่วยได้คือเป๊บซี่ 1 อึก และกลืนยาลงไป
หลังจากนั้นจะกินข้าวได้ แต่ระหว่างกินต้องบ้วนน้ำลายไปด้วยนะ มันลำบากตรงนี้แหละ
พอกินเสร็จ นอนรอซัก 10 นาที อาหารทั้งหมดก็จะออกมานอนเล่นในกระโถนโดยไม่ต้องนัดหมาย
หลังจากนี้ก็นอนไป นอนอย่างเดียว ทีวีห้ามเปิด ได้ยินเสียงแล้วพะอืดพะอม
เสื้อผ้าตัวไหนถ้าเคยใส่แล้วอ้วก จะเห็นไม่ได้อีกต้องเอาไปซ่อน
เพราะมันจะกระตุ้นต่อมอ้วกให้ทำงานเร็วมาก....
นอนกันร้อนๆ แอร์ห้ามเปิด ดิฉันเหม็นกลิ่นลมแอร์
พัดลมจะเปิดแล้วหันมาทางมุกไม่ได้นะ ลมเข้าปากมันเหมือนไปกวนทุกอย่างในกระเพาะอีก
แล้วถ้าวันไหนฝนตก โอ๊ยยยย อย่างกับตกนรกทั้งเป็น ต้องให้พี่แน้ทวิ่งปิดหน้าต่างจ้าละหวั่น
เพราะกลิ่นไอฝนมันช่างเหม็น เหม็นจนหายใจไม่ออก แน่นหน้าอกไปหมด
แล้วมันก็เป็นแบบนี้วันแล้ววันเล่า ไม่จบสิ้น จนความอดทนหมดไปทีละวันๆ
วันไหนสระผม วันนั้นล่ะ แทบจะอยากโกนผมทิ้ง เพราะกลิ่นแชมพูมันติดอยู่ในรูจมูกจนจะเป็นบ้า
ขวดโออิชิ ชาขาว ชามะนาวอะไรอย่าได้เห็นนะ เห็นแล้วมันอ๊อกทันที
พี่แน้ทซื้อมากินก็ต้องแอบไว้ข้างตู้มั้ง ใต้โต๊ะกินข้าวมั่ง น่าสงสารจริงๆ
พี่แน้ทละโดนกระทำมากที่สุดแล้ว มุกเรียกร้องอะไร ต้องรีบไปหามาให้ กับข้าวนี่ก็ทำให้ทุกวัน
ค้นเมนูมาทำเลยทีเดียว แต่มุกกี้อ้วกหมดค่ะ แล้วเรื่องขี้น้อยใจอย่าให้บอก
ที่มันเคยมากอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่มอีกทวีคูณ อ่อนไหว ร้องไห้ง่าย หลายอย่างเลย.....
วันก่อนดูหนังเรื่อง Step Up
พี่แน้ทเค้าโหลดมา เรานอนฟังนะ ดูไม่ได้ ภาพมันชวนเวียนหัว
ได้ยินตอนสุดท้ายที่มันแข่งกันเต้น แล้วมีทีมนึงแพ้ มุกกี้ได้ยินเสียงว่าแพ้แน่แล้ว
ร้องห่มร้องไห้ ประหนึ่งใครจากไปเลยทีเดียว
วนมาเข้าเรื่องฝังเข็ม คือมานอนคิดแล้ว จะให้เป็นแบบนี้อีกเดือนนึง ไม่ไหวแน่
ก็เลยตัดสินใจพึ่งแพทย์ทางเลือก
จริงอยู่ที่หลายคนพยายามบอกว่า ไม่มีใครแพ้ท้องตาย แต่ความทรมานมันก็ทำให้เราอยากตายได้เลย
หลายคนไม่เข้าใจ บอกให้เราอย่าทำตัวอ่อนแอ ให้เราฝืนกิน และต่างๆมากมายที่กดดันให้เราคิดไปว่า "เราคิดไปเอง"
คนพวกนั้นน่าจะลองมาเป็นบ้างนะ และจะเข้าใจมันเลยว่าเราอยากจะคิดไปเองเหลือเกิน
อยากให้มันเป็นแค่ความฝันซะเหลือเกิน มันแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
มุกตื่นขึ้นมา หิวน้ำมาก คอแห้งมาก แต่ก็กินน้ำไม่ได้ กว่าจะลุกจากที่นอนได้ บ้านก็หมุนไม่รู้กี่รอบ
พอจะไปแปรงฟัน ได้กลิ่นสบู่ ยาสระผมในห้องน้ำ บางอย่างในกระเพาะมันก็ออกมารอแล้ว
พอเอาแปรงสีฟันเข้าปาก อาการอ้วกที่ไม่เคยจะอู้ก็เริ่มทำงานเลยทันที
ก็ทำไงได้ แปรงไปอ้วกไป พอจะล้างหน้าก็เหม็นโฟมล้างหน้าแทบทนไม่ได้อีก ได้แต่เอาน้ำเปล่าลูบหน้าและรีบไปนอน
หลังจากนั้นพี่แน้ทจะเตรียมอาหารเช้ามาให้ เป็นอาหารเช้าปลอดกลิ่น ซึ่งมีอยู่อย่างเดียว "ไข่ต้ม"
ระหว่างนี้ต้องรีบกินยาก่อนอาหาร น้ำที่พอช่วยได้คือเป๊บซี่ 1 อึก และกลืนยาลงไป
หลังจากนั้นจะกินข้าวได้ แต่ระหว่างกินต้องบ้วนน้ำลายไปด้วยนะ มันลำบากตรงนี้แหละ
พอกินเสร็จ นอนรอซัก 10 นาที อาหารทั้งหมดก็จะออกมานอนเล่นในกระโถนโดยไม่ต้องนัดหมาย
หลังจากนี้ก็นอนไป นอนอย่างเดียว ทีวีห้ามเปิด ได้ยินเสียงแล้วพะอืดพะอม
เสื้อผ้าตัวไหนถ้าเคยใส่แล้วอ้วก จะเห็นไม่ได้อีกต้องเอาไปซ่อน
เพราะมันจะกระตุ้นต่อมอ้วกให้ทำงานเร็วมาก....
นอนกันร้อนๆ แอร์ห้ามเปิด ดิฉันเหม็นกลิ่นลมแอร์
พัดลมจะเปิดแล้วหันมาทางมุกไม่ได้นะ ลมเข้าปากมันเหมือนไปกวนทุกอย่างในกระเพาะอีก
แล้วถ้าวันไหนฝนตก โอ๊ยยยย อย่างกับตกนรกทั้งเป็น ต้องให้พี่แน้ทวิ่งปิดหน้าต่างจ้าละหวั่น
เพราะกลิ่นไอฝนมันช่างเหม็น เหม็นจนหายใจไม่ออก แน่นหน้าอกไปหมด
แล้วมันก็เป็นแบบนี้วันแล้ววันเล่า ไม่จบสิ้น จนความอดทนหมดไปทีละวันๆ
วันไหนสระผม วันนั้นล่ะ แทบจะอยากโกนผมทิ้ง เพราะกลิ่นแชมพูมันติดอยู่ในรูจมูกจนจะเป็นบ้า
ขวดโออิชิ ชาขาว ชามะนาวอะไรอย่าได้เห็นนะ เห็นแล้วมันอ๊อกทันที
พี่แน้ทซื้อมากินก็ต้องแอบไว้ข้างตู้มั้ง ใต้โต๊ะกินข้าวมั่ง น่าสงสารจริงๆ
พี่แน้ทละโดนกระทำมากที่สุดแล้ว มุกเรียกร้องอะไร ต้องรีบไปหามาให้ กับข้าวนี่ก็ทำให้ทุกวัน
ค้นเมนูมาทำเลยทีเดียว แต่มุกกี้อ้วกหมดค่ะ แล้วเรื่องขี้น้อยใจอย่าให้บอก
ที่มันเคยมากอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่มอีกทวีคูณ อ่อนไหว ร้องไห้ง่าย หลายอย่างเลย.....
วันก่อนดูหนังเรื่อง Step Up
พี่แน้ทเค้าโหลดมา เรานอนฟังนะ ดูไม่ได้ ภาพมันชวนเวียนหัว
ได้ยินตอนสุดท้ายที่มันแข่งกันเต้น แล้วมีทีมนึงแพ้ มุกกี้ได้ยินเสียงว่าแพ้แน่แล้ว
ร้องห่มร้องไห้ ประหนึ่งใครจากไปเลยทีเดียว
วนมาเข้าเรื่องฝังเข็ม คือมานอนคิดแล้ว จะให้เป็นแบบนี้อีกเดือนนึง ไม่ไหวแน่
ก็เลยตัดสินใจพึ่งแพทย์ทางเลือก
พอเจอคุณหมอ คุณหมอก็แนะนำให้เราอดทน เพราะการฝังเข็มนั้นไม่ทำให้หญิงมีครรภ์ ยกเว้นในรายที่สาหัสจริงๆ
อ้าว แล้วหนูไม่สาหัสหรอคะ มุกกี้เริ่มโวยวาย หนูแทบจะลาตายวันละหลบยรอบ หนูไม่ไหวแล้ววววว
คุณหมอเลยบอกว่า หนูก็หนัก แต่หมออยากให้ลองกลับไปทำตามที่หมอแนะนำก่อน
ถ้าไม่ดีขึ้น เรากลับมาฝังเข็มกัน เพราะการฝังเข็มในหญิงมีครรภ์มันมีความเสี่ยงอยู่
มุกกี้หอบสังขารอันโรยรากลับบ้าน เดินคอตกเลยทีเดียว พร้อมกับหิ้วถุงอ้วกกลับมาด้วย
อ้วกมันตั้งแต่ที่จอดรถจนถึงบ้านมันซะเลย เอาให้มันสะใจหมอไปเลย
มุกกี้เหนื่อยมาก ทุกวันนี้แทบจะไม่ได้คิดถึงชีวิตน้อยๆในท้องเลย
เพราะมัวแต่จมอยู่กับความทรมานที่เจอ เมื่อไหร่จะผ่านไปซักที
คิดถึงกิจวัตรประจำวันต่างๆ อยากกลับไปทำงาน
เรื่องทำงานนี่ก็เครียด หยุดมา 3 อาทิตย์แล้ว คิดได้แต่ว่า ถ้าเค้าจะเชิญออก
ก็ยินดีและยอมรับ เพราะจะให้ฝืนไปทำงาน เราทำไม่ไหว มันไม่ใช่การป่วยไข้ธรรมดา
ทำไงได้ ในเมื่อมันไม่มีทางออกอื่น ได้แต่อดทนว่ามันจะผ่านไปในวันนึง
อ้าว แล้วหนูไม่สาหัสหรอคะ มุกกี้เริ่มโวยวาย หนูแทบจะลาตายวันละหลบยรอบ หนูไม่ไหวแล้ววววว
คุณหมอเลยบอกว่า หนูก็หนัก แต่หมออยากให้ลองกลับไปทำตามที่หมอแนะนำก่อน
ถ้าไม่ดีขึ้น เรากลับมาฝังเข็มกัน เพราะการฝังเข็มในหญิงมีครรภ์มันมีความเสี่ยงอยู่
มุกกี้หอบสังขารอันโรยรากลับบ้าน เดินคอตกเลยทีเดียว พร้อมกับหิ้วถุงอ้วกกลับมาด้วย
อ้วกมันตั้งแต่ที่จอดรถจนถึงบ้านมันซะเลย เอาให้มันสะใจหมอไปเลย
มุกกี้เหนื่อยมาก ทุกวันนี้แทบจะไม่ได้คิดถึงชีวิตน้อยๆในท้องเลย
เพราะมัวแต่จมอยู่กับความทรมานที่เจอ เมื่อไหร่จะผ่านไปซักที
คิดถึงกิจวัตรประจำวันต่างๆ อยากกลับไปทำงาน
เรื่องทำงานนี่ก็เครียด หยุดมา 3 อาทิตย์แล้ว คิดได้แต่ว่า ถ้าเค้าจะเชิญออก
ก็ยินดีและยอมรับ เพราะจะให้ฝืนไปทำงาน เราทำไม่ไหว มันไม่ใช่การป่วยไข้ธรรมดา
ทำไงได้ ในเมื่อมันไม่มีทางออกอื่น ได้แต่อดทนว่ามันจะผ่านไปในวันนึง
