แพ้ท้อง.... คำนี้ไม่มีลืมจนชั่วชีวิต

หลังจากที่มุกกับพี่แน้ทไปจดทะเบียนสมรสกันมาตั้งแต่วันที่ 4 พฤษภาคม 2555

มุกก็รีบไปรักษาภาวะการมีบุตรยากทันที เพราะรู้ตัวเองมาหลายปีแล้วจากการตรวจร่างกายตามปกติทุกปี

ทุกปีหมอจะถามความคืบหน้าเรื่องประจำเดือนที่มักจะมาแบบรายปี และสรุปให้ทุกปีว่ามุกจะเป็นผู้มีบุตรยากในอนาคตแน่นอน....

คราวนี้ก็รีบไปหาหมอ เพราะอยู่ท่ามกลางคำถามของบรรดาแม่ๆทั้งหมดว่าเมื่อไหร่จะท้อง และยังสอนวิธีเพื่อให้ท้องมากมายจนอายเลยทีเดียว

ขอข้ามขั้นตอนการรักษานะ มันหลายอย่างมากๆ แต่ถ้าใครอยากรู้ก็มาถามได้นะ มุกพร้อมจะให้คำปรึกษา

เพราะเข้าใจหัวอกคนอยากมีลูก....

ผ่านมาจนถึงวันจัดงานแต่งงาน วันที่ 9 มิถุนายน 2555 ก็ผ่านไปแบบเหนื่อยที่สุดในชีวิตอีก 1 วัน

ระหว่างนี้ก็พบหมอเพื่อมีบุตรตลอดนะ จนมาถึงวันที่ 4 กค. 55 คิดว่ามันสมควรแก่เวลาจะตรวจแล้ว... ตื่นเต้น

ถ้าเป็นไปตามวันที่หมอบอก วันนี้จะเป็นวันที่ 14 ของการปฏิสนธิ และจะตรวจการตั้งครรภ์ด้วยปัสสาวะเจอ

ก็รีบตื่นไปเซเว่น กลับมาตรวจ.... ขีดเดียว เศร้า...... แล้วก็เลยไปนอนต่อ รอไปทำงานตอน 8 โมง

พอ 8 โมง จะไปทำงาน ขอแวะดูหน่อยละกัน ปรากฎว่าอีก 1 ขีด มันขึ้นมาจางมากๆ ก็แอบมีความหวังอ่ะนะ

รู้มั้ย คนอยากท้องนี่ทำทุกอย่างนะ วัดอุณภูมิตอนตื่นทุกเช้า สังเกตุอาการตัวเองจนจะเป็นบ้าได้ 555

สรุปว่าวันนั้นไปทำงานแบบมีความหวังนิดนึงละกัน อิอิ

จนผ่านไปวันที่ 6 กค. 55 คราวนี้ละ เมนส์ยังไม่มา เลยแอบไปซื้อมาตรวจอีก

ปรากฎว่า... ขีด T ขึ้นมาเร็วมาก 2 ขีดเต็มๆ แล้ววันนั้นก็เป็นวันหยุด แต่ยังไม่บอกพี่แน้ทนะ

เผื่อมันจะไม่ใช่ เดี๋ยวจะดีใจเก้อกัน ก็พกตัวตรวจไปกินข้าวนอกบ้านด้วย แอบเอาออกมาจากกระเป๋าเพื่อดูว่าตาไม่ฝาดนะเป็นระยะๆ 555

จนขากลับแวะบิ๊กซี บอกพี่แน้ทขอซื้อที่ตรวจครรภ์หน่อยนะ คือมันอดใจไม่ไหวแล้ว วิ่งไปซื้อมาเลยและรีบกลับบ้าน

กลับบ้านมาตรวจเลย ไม่รอปัสสาวะตอนเช้าด้วย.... ขึ้นมา 2 ขีดจริงๆ วินาทีนั้นแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง อึ้งมากมาก

รีบขึ้นมาเรียกพี่แน้ท เอาให้ดู พี่แน้ทง่วงอยู่ บอกว่า จริงอะ และเงียบไปเลย แล้วก็หายเข้าไปในห้องน้ำ

คงไปทำใจ ซักพักออกมาบอกว่า ไม่ม้าง อีก 2-3 วัน เมนส์ก็มาแล้ว แต่มุกนะ ไม่คิดแบบนั้นแล้วล่ะ

ยังไงก็ชัวร์ ก็เลยชวนไปตรวจที่ รพ. เอกชนหน้าปากซอยบ้าน ผลออกมาว่า Positive นั่นแหละ

สุดท้ายก็ไปตรวจอีกที ที่รักษาภาวะมีบุตรยากวันที่ 8 กค. ที่นี่เค้าตรวจละเอียด ตรวจเลือดนับจำนวนฮอร์โมนเลย

เราจะได้รู้อายุครรภ์ที่แน่นอนสุดๆ สรุปว่า น้องในท้องอายุ 18 วัน แต่ทางการแพทย์ต้องนับย้อนขึ้นไปอีกประมาน 2 สัปดาห์

สรุปคือ อายุครรภ์ทางการแพทย์ 4 สัปดาห์ แต่อายุของตัวน้อยๆ แค่ 2 สัปดาห์เท่านั้น.... คงจะเล็กมากเนอะ

ระหว่างนี้มุกก็กังวลไปตามเรื่อง ก็ยังอ่อนเนอะ ซาวน์ก็ไม่เห็นอะไรนี่หน่า....

ดีใจอยู่ไม่เท่าไหร่ อีก 2 อาทิตย์ถัดมา!! เวียนหัว เอ้ะ เราเป็นอะไร เหมือนเมารถตลอดเวลา

ไปทำงาน พี่ที่ทำงานบอกว่าหน้าเหมือนคนติดหนี้ซัก 10 ล้าน 555
คือมันไม่ไหวจริงๆ นะถ้าใครเคยเมารถหรือเคยกินเหล้าจนแฮงค์หนักๆ แล้วจะเข้าใจเลย
เป็นอันว่ามุกกี้เริ่มมีอาการแพ้ท้อง และมันหนักขึ้นเรื่อยจนวันอังคารที่ 24 กค. เริ่มไปทำงานไม่ไหว
เพราะกินข้าวเช้าเข้าไปก็อ้วกออก อาการเริ่มแย่ละ เลยหยุดงานซักวัน เผื่อจะดีขึ้น....
ปรากฎว่าไม่เลย วันนั้นอ้วกทั้งวันทั้งคืน ต่อเนื่องมาวันพุธตื่นมาก็อ้วกเลย อ้วกจนน้ำย่อย น้ำสีเหลือง สีดำอะไรออกมาหมด
พยายามจะเติมอะไรลงกระเพาะ มันก็ออกมาหมดทันที น้ำลายก็ต้องคอยลุกมาบ้วนทิ้ง
เพราะมันกลืนไม่ลง ถ้าฝืนก็จะอ้วกออกมาอีก เห้อ......
วันพุธนั้นเป็นอะไรที่ทรมาน สุดๆ จนหกโมงเย็น พี่แน้ทว่าไม่ไหวละ เลยพาไป รพ.
สรุปว่าหมอให้แอดมิดเลย เพราะร่างกายขาดน้ำ และเกลือแร่
ก็แน่ละ ไม่ได้กินอะไรเลยมา 2 วัน แถมยังไม่รู้เอาอะไรมาอ้วกอีก
อาการที่เค้าว่าคนแพ้ท้องจะเป็น มุกเป็นหมด ทุกอย่าง....
เหม็นกลิ่นพี่แน้ทมาก เหม็นกลิ่นตัวเองด้วย เปิดแอร์ก็ไม่ได้ เหม็นกลิ่นแอร์ทุกที่
ไปไหนเจอแอร์อ้วกทันที น้ำลายกลืนไม่ได้ น้ำเปล่ากินไม่ได้ น้ำหวานก็ไม่ได้อีก
คลื่นไส้ตลอด เวียนหัว ดูทีวีไม่ได้จะอาเจียน แมวที่บ้านเข้าใกล้ไม่ได้เหม็นอีก
อาหารที่มีเนื้อสัตว์กินไม่ได้เลย เหม็นคาวมาก ลุกเดินก็ไม่ได้ บ้านมันหมุนตลอดเวลา
สรุปว่า มุกต้องนอนเฉยๆ ทั้งวัน ดีนะที่พอเล่นไอโฟนได้
วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ต้องไปสอบที่ราม ก็อ้วกตั้งแต่หน้าปากซอยยัน ม.ราม อ้วกในห้องสอบ
จนอาจารย์ให้กลับบ้าน 555
ตอนนี้ ทนมาได้ 2 อาทิตย์กว่าแล้ว หมอบอกว่า อีก 2-3 อาทิตย์ก็จะเริ่มดีขึ้น
ขอให้มันเป็นแบบนั้นเถอะ มันทรมานมาก นอนกอดกระโถนแทนสามีมานานแล้ว
อยากกลับไปใช้ชีวิตประจำวันแบบปกติซะที